Η υποστήριξη αποφάσεων είναι το σημείο όπου η AI δεν παράγει μόνο κείμενο, αλλά συνυπολογίζεται σε μια επιλογή που θα κάνει κάποιος. Μια εκτίμηση πιστωτικού κινδύνου, μια ιεράρχηση leads, μια σύσταση σχετικά με τη στελέχωση προσωπικού, ένα σήμα ότι ένα συμβόλαιο αποκλίνει από τον κανόνα. Κάτω από το παράθυρο συνομιλίας δεν υπάρχει πλέον μια συζήτηση, αλλά ένας υπολογισμός που βασίζεται σε κάτι, και αυτή η βάση είναι ακριβώς αυτό που έχει σημασία.
Ένα παράθυρο συνομιλίας που απαντά σε ερωτήσεις λειτουργεί με ό,τι υπάρχει στην ίδια τη συζήτηση. Η υποστήριξη αποφάσεων λειτουργεί με ό,τι υπάρχει στον οργανισμό: δεδομένα από συστήματα, ιστορικό προηγούμενων αποφάσεων, κανόνες που κάποτε είναι ρητά καταγεγραμμένοι και κάποτε βρίσκονται μόνο στο μυαλό έμπειρων εργαζομένων. Το μοντέλο πρέπει να μπορεί να προσεγγίσει αυτές τις πηγές, να τις συνδυάσει και να τις σταθμίσει. Αυτό απαιτεί διαφορετική υποδομή από ένα απλό βοηθητικό εργαλείο για κείμενο. Απαιτεί επίσης να μπορεί κάποιος στον οργανισμό να εξηγήσει γιατί προέκυψε ένα αποτέλεσμα, όχι μόνο ποιο είναι αυτό το αποτέλεσμα.
Η υποστήριξη αποφάσεων βασίζεται σε τρία πράγματα που συχνά δεν είναι ακόμη πλήρως διαμορφωμένα. Πρώτον, ένα περιβάλλον δεδομένων στο οποίο τα απαραίτητα δεδομένα είναι αξιόπιστα και επίκαιρα διαθέσιμα — όχι διασκορπισμένα σε υπολογιστικά φύλλα που διαφέρουν ανά τμήμα. Δεύτερον, έναν οργανισμό που γνωρίζει ποιος παραμένει υπεύθυνος για τι: μια σύσταση από ένα μοντέλο δεν αντικαθιστά τον λήπτη της απόφασης, αλλά κάποιος πρέπει να μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα ποιος αγνοεί τη σύσταση και γιατί. Τρίτον, μια υποδομή IT που μπορεί να διασφαλίσει ότι ευαίσθητα δεδομένα δεν ταξιδεύουν πέρα από τον προβλεπόμενο σκοπό.
Αυτά τα τρία σημεία δεν είναι προαπαιτούμενα που ρυθμίζονται εκ των υστέρων. Καθορίζουν αν η υποστήριξη αποφάσεων αποδίδει κάτι ή γίνεται απλώς μια νέα πηγή αβεβαιότητας. Ένας οργανισμός που δεν έχει τα δεδομένα του σε τάξη δεν αποκτά καλύτερες αποφάσεις από ένα μοντέλο — αποκτά ταχύτερα τις λανθασμένες.
Η υποστήριξη αποφάσεων συχνά χτίζεται πάνω σε εργασία που ήδη γίνεται κάπου αλλού. Η παρακολούθηση και σηματοδότηση δείχνει πότε κάτι αποκλίνει από ένα μοτίβο· η υποστήριξη αποφάσεων προχωρά ένα βήμα παραπέρα και σταθμίζει τι σημαίνει αυτή η απόκλιση για μια επιλογή που πρέπει να ληφθεί. Επίσης, η ανάγνωση και σύνοψη εγγράφων μπορεί να παρέχει είσοδο για μια απόφαση, αλλά από μόνη της δεν παρέχει σύσταση — παρέχει επισκόπηση. Η υποστήριξη αποφάσεων προσθέτει σε αυτό ένα επίπεδο στάθμισης, και αυτό το επίπεδο απαιτεί περισσότερα από τον οργανισμό απ' όσο απλή πρόσβαση σε κείμενο.
Η υποστήριξη αποφάσεων σπάνια αγγίζει ένα μόνο τμήμα. Μια σύσταση σχετικά με επίπεδα αποθεμάτων αγγίζει τις προμήθειες και τη logistics· μια σύσταση σχετικά με τη διάθεση προσωπικού αγγίζει το HR και τον προϊστάμενο γραμμής. Αυτό σημαίνει ότι ο συντονισμός μεταξύ τμημάτων πρέπει να αναπτύσσεται παράλληλα με τη φιλοδοξία: όποιος λαμβάνει μια σύσταση πρέπει να γνωρίζει σε ποιον καταλήγει αυτή αν η σύσταση αγνοηθεί ή, αντίθετα, ακολουθηθεί. Χωρίς αυτόν τον συντονισμό, προκύπτει μια κατάσταση όπου το μοντέλο δίνει μεν ένα αποτέλεσμα, αλλά κανείς δεν γνωρίζει ποιος πρέπει να προχωρήσει με αυτό.
Η υποστήριξη αποφάσεων δεν είναι μαντείο ούτε αντικατάσταση της ευθύνης. Το μοντέλο παρέχει μια εκτίμηση με βάση μοτίβα σε διαθέσιμα δεδομένα· δεν γνωρίζει το πλαίσιο που κάποιος έμπειρος εργαζόμενος ενδεχομένως γνωρίζει, και μπορεί να παρουσιάσει λανθασμένα ή παρωχημένα δεδομένα εξίσου πειστικά όσο σωστά δεδομένα. Όποιος εφαρμόζει υποστήριξη αποφάσεων χωρίς έναν τρόπο να διασφαλίζει την ποιότητα των υποκείμενων δεδομένων, χτίζει πάνω σε ασταθές έδαφος που φαίνεται σταθερό.
Δεν είναι επίσης τελικό σημείο. Η υποστήριξη αποφάσεων που στέκεται αυτόνομα παρέχει μια σύσταση την οποία κάποιος πρέπει να μεταφέρει χειροκίνητα σε ένα επόμενο σύστημα. Τη στιγμή που αυτή η μεταφορά αυτοματοποιείται, προκύπτει μια αλυσίδα βημάτων που ακολουθούν το ένα το άλλο, και αυτό απαιτεί πάλι διαφορετικές εγγυήσεις — σχετικά με τον χειρισμό σφαλμάτων, σχετικά με το ποιος παρεμβαίνει όταν ένα βήμα αποτύχει. Τι απαιτεί αυτό από έναν οργανισμό περιγράφεται στις αλυσίδες όπου τα βήματα ακολουθούν το ένα το άλλο. Επίσης το ερώτημα αν η AI δεν δίνει μόνο τη σύσταση αλλά και την εκτελεί, ανήκει σε αυτή τη σειρά· αυτό είναι το πεδίο των agents που εκτελούν εργασία, με ένα δικό του σύνολο απαιτήσεων για έλεγχο και εποπτεία.
Αν ένας οργανισμός είναι έτοιμος για υποστήριξη αποφάσεων εξαρτάται από το πόσο έχουν ήδη αναπτυχθεί οι θεμελιώδεις διαστάσεις: είναι η υποδομή δεδομένων αρκετά ώριμη, είναι σαφής η διακυβέρνηση γύρω από τη λήψη αποφάσεων, είναι σαφές ποιος υπογράφει για τι. Αυτά είναι ακριβώς τα ερωτήματα που χαρτογραφεί η μέτρηση ωριμότητας της hybridresourcing.com, σε πολλαπλά επίπεδα και με πολλαπλούς αξιολογητές ταυτόχρονα, ώστε να γίνεται ορατό πού ο οργανισμός το βλέπει όπως είναι και πού οι εικόνες διαφέρουν.
Το ερώτημα αν ένας οργανισμός μπορεί να στηρίξει την AI είναι διαφορετικό ερώτημα από το ποιο μέρος της εργασίας μπορεί να αναλάβει η AI. Όποιος θέλει να γνωρίζει ποιο μέρος μιας συγκεκριμένης εργασίας — η σύνταξη μιας σύστασης, ο υπολογισμός σεναρίων, η προετοιμασία μιας απόφασης — είναι κατάλληλο για ανάληψη, το βρίσκει στη works can της FTE TO AI. Αυτή υπολογίζει ανά εργασία ποιο μέρος της δουλειάς μπορεί να χειριστεί η AI, ανεξαρτήτως του ερωτήματος αν ο οργανισμός είναι ήδη έτοιμος γι' αυτό. Τα δύο ερωτήματα σχετίζονται μεταξύ τους, αλλά δεν είναι το ίδιο ερώτημα.
Vraag maar wat er moet staan voordat AI in uw organisatie kan landen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.