Υπάρχει ο πειρασμός να προσεγγίσει κανείς την ετοιμότητα σε AI ως ένα σύνολο μεμονωμένων θεμάτων που μπορεί να συνδυάσει κατά βούληση. Επιλέγετε αυτό που μοιάζει επείγον, το μετράτε, προχωράτε. Η μέτρηση ωριμότητας της hybridresourcing δεν λειτουργεί έτσι, και αυτό δεν είναι ζήτημα στυλ.
Οι επτά διαστάσεις δεν είναι ισοδύναμες ως προς τη χρονική σειρά. Η οργάνωση, η υποδομή πληροφορικής και η διαχείριση δεδομένων είναι θεμελιώδεις: χωρίς μια λειτουργική βάση εκεί, όλα όσα ακολουθούν δεν έχουν έδαφος για να στηριχτούν. Οι υπόλοιπες διαστάσεις είναι εξαρτημένες. Προϋποθέτουν ότι το θεμέλιο μπορεί ήδη να στηρίξει κάτι. Πρόκειται για μια τεχνική σειρά, ανάλογη με τα θεμέλια που πρέπει να υπάρχουν πριν έχει νόημα ένας όροφος. Μπορείτε βεβαίως να χτίσετε τον όροφο χωρίς θεμέλια, αλλά τότε αυτό που μετράτε δεν είναι αυτό που πιστεύετε ότι μετράτε.
Οργανισμοί που ξεκινούν από τις εξαρτημένες διαστάσεις — ας πούμε από το πώς οι ομάδες ερμηνεύουν τα αποτελέσματα της AI, ή πόσο ταχέως αναπροσαρμόζονται οι αποφάσεις — παίρνουν βαθμολογίες που δίνουν την εντύπωση προόδου αλλά δεν έχουν σημασία χωρίς το υποκείμενο στρώμα. Μια ομάδα μπορεί να είναι εξαιρετική στην ερμηνεία της εκροής της AI, ενώ τα δεδομένα στα οποία βασίζεται αυτή η εκροή είναι αναξιόπιστα. Η βαθμολογία σε αυτή την εξαρτημένη διάσταση λέει τότε κάτι για τη δεξιότητα, αλλά τίποτα για το αν το αποτέλεσμα είναι αξιόπιστο.
Οι θεμελιώδεις διαστάσεις δεν είναι, επομένως, σημαντικότερες με την έννοια του κύρους. Είναι προγενέστερες με την έννοια της λογικής. Η διαχείριση δεδομένων καθορίζει τι είναι εφικτό ως περιεχόμενο. Η υποδομή πληροφορικής καθορίζει τι είναι τεχνικά κλιμακούμενο. Η οργάνωση καθορίζει ποιος είναι υπεύθυνος για τι όταν κάτι πάει στραβά. Χωρίς αυτές τις τρεις, κάθε βαθμολογία στις υπόλοιπες διαστάσεις είναι μια βαθμολογία χωρίς θεμέλιο.
Η μέθοδος λειτουργεί με έναν γύρο καταγραφής: πολλά άτομα εντός του ίδιου οργανισμού βαθμολογούν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο σε όλες τις επτά διαστάσεις. Αυτό που γίνεται ορατό στη συνέχεια είναι συχνά πιο κατατοπιστικό από την ίδια τη βαθμολογία. Η διασπορά μεταξύ των ερωτηθέντων αποτελεί σήμα. Αν ο CIO τοποθετεί την υποδομή πληροφορικής σε υψηλότερο επίπεδο από τις ομάδες που εργάζονται με αυτήν καθημερινά, αυτό λέει κάτι για το ποιος έχει ποια εικόνα της πραγματικότητας — και αυτή είναι ακριβώς η συζήτηση που προηγείται κάθε άλλου βήματος.
Αυτή η διασπορά δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση σφάλμα της μέτρησης. Είναι η μέτρηση. Ένας οργανισμός στον οποίο όλοι βαθμολογούν το ακριβώς ίδιο επίπεδο έχει είτε μια εξαιρετικά κοινή εικόνα, είτε κανείς δεν έχει σκεφτεί σωστά το ερώτημα. Και τα δύο είναι πιθανά· ο γύρος καταγραφής κάνει τη διαφορά ορατή, αντί να την εξομαλύνει σε έναν μόνο αριθμό.
Η μέτρηση ωριμότητας δεν λέει τίποτα για ποιες εργασίες μπορεί να αναλάβει η AI. Δεν λέει τίποτα για πόσο χρόνο απαιτεί μια υλοποίηση, και τίποτα για τι απόδοση αποφέρει οικονομικά ένα έργο AI. Δεν παράγει ποσοστό, δεν παράγει χρόνο υλοποίησης, δεν παράγει ποσό — επειδή αυτά τα νούμερα δεν μπορούν να προκύψουν από μια μέτρηση ετοιμότητας. Αυτό που η μέθοδος όντως παράγει είναι μια τοποθέτηση σε πέντε επίπεδα — baseline, foundation, activation, insight, intelligence — ανά διάσταση, και μια εικόνα του πού ο οργανισμός διαφέρει περισσότερο στην ίδια την αυτο-εικόνα του.
Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο η μέθοδος δεν δίνει συμβουλές για τι θα έπρεπε να κάνετε στη συνέχεια. Δεν υπάρχει «θα έπρεπε» σε αυτό το αποτέλεσμα. Υπάρχει ένα αποτέλεσμα, και ο οργανισμός αποφασίζει μόνος του τι πρέπει να κάνει με αυτό. Αυτή η διάκριση δεν προορίζεται να είναι χαλαρή· είναι ένα όριο που ταιριάζει σε ένα εργαλείο που μετρά, δεν συμβουλεύει.
Η μέτρηση ωριμότητας απαντά στο ερώτημα αν ένας οργανισμός μπορεί να στηρίξει την AI. Δεν απαντά στο ερώτημα ποια εργασία θα μπορούσε να αναλάβει η AI — αυτό είναι ένα διαφορετικό ζήτημα, με διαφορετική κλίμακα και διαφορετική λογική. Η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο ερωτημάτων αναλύεται στη διάκριση ανάμεσα στη στήριξη της AI και στην ανάληψη από την AI, και αξίζει να έχετε αυτή τη διάκριση ξεκάθαρη προτού ερμηνεύσετε μια μέτρηση ως δήλωση για κάτι διαφορετικό από αυτό που μετρά.
Η σειρά μεταξύ θεμελιώδους και εξαρτημένου άπτεται επίσης του τι επιτρέπεται να αυτοματοποιήσει ένας οργανισμός και τι όχι. Όποιος αναρωτιέται τι πρέπει να χαρτογραφηθεί πριν εξεταστεί σοβαρά η αυτοματοποίηση, βρίσκει σημεία αναφοράς στο τι πρέπει να περιλαμβάνει μια απογραφή αποφάσεων, και όποιος αναρωτιέται πού βρίσκεται το όριο, το βρίσκει αναλυμένο στο ποιες αποφάσεις δεν επιτρέπεται ποτέ να αυτοματοποιηθούν. Και τα δύο ερωτήματα προϋποθέτουν έναν οργανισμό που ήδη γνωρίζει πού βρίσκεται — που είναι ακριβώς αυτό που παράγει αυτή η μέτρηση.
Επειδή η ετοιμότητα δεν είναι σταθερή κατάσταση, είναι επίσης σχετικό το ερώτημα πόσο συχνά πρέπει να επαναλαμβάνεται αυτή η μέτρηση· αυτό εξετάζεται στο πόσο συχνά απαιτείται εκ νέου μια μέτρηση ωριμότητας.
Όταν οι θεμελιώδεις διαστάσεις είναι σε τάξη, ή τουλάχιστον χαρτογραφημένες, προκύπτει ένα άλλο ερώτημα: ποιο μέρος της πραγματικής εργασίας στον οργανισμό μπορεί να αναλάβει η AI. Αυτό δεν είναι αυτό που απαντά αυτή η μέτρηση. Εκεί χρησιμεύει η εργασιακή σάρωση (werkscan) της FTE TO AI: ένας υπολογισμός ανά εργασία, που δείχνει ποιο μέρος της εργασίας μπορεί να αναληφθεί και ποιο μέρος παραμένει στους ανθρώπους. Η μέτρηση ωριμότητας καθορίζει αν το έδαφος είναι αρκετά σταθερό· η εργασιακή σάρωση υπολογίζει τι μπορεί να χτιστεί σε αυτό το έδαφος.
Η μέτρηση ωριμότητας της hybridresourcing βρίσκεται υπό ανάπτυξη. Όποιος θέλει να χρησιμοποιήσει το αποτέλεσμα αυτής της μέτρησης μόλις γίνει διαθέσιμο, μπορεί να εγγραφεί στη λίστα αναμονής.
Vraag maar wat er moet staan voordat AI in uw organisatie kan landen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.