Intelligence είναι το πέμπτο επίπεδο στη μέτρηση ωριμότητας, μετά τα baseline, foundation, activation και insight. Όποιος φτάνει εδώ, έχει διανύσει τη διαδρομή που ξεκινά στο baseline: από έναν οργανισμό χωρίς κοινή εικόνα για την AI σε έναν οργανισμό που γνωρίζει τι κάνει και γιατί. Όμως το intelligence δεν είναι ένα πλατό όπου μπορείτε να παραμείνετε. Το ερώτημα που παραμένει δεν είναι αν αυτό είναι αρκετό — αυτό το ερώτημα δεν το απαντά η μέτρηση — αλλά τι απαιτεί στην πράξη η διατήρηση της κατάστασης αυτού του επιπέδου και από πού προέρχεται η επόμενη κίνηση.
Στα τέσσερα προηγούμενα επίπεδα, ένας οργανισμός αναπτύσσεται από τυχαία χρήση σε επαναλαμβανόμενη χρήση και έπειτα σε συνειδητά δομημένες διαδικασίες. Στο insight υπάρχει εικόνα για τι λειτουργεί και τι όχι, στις επτά διαστάσεις: οργάνωση, υποδομή IT, διαχείριση δεδομένων, και τις διαστάσεις που χτίζονται πάνω σε αυτές. Το intelligence προσθέτει κάτι που δεν βρίσκεται σε καμία μεμονωμένη διάσταση: την ικανότητα να διαβάζει αυτές τις επτά διαστάσεις σε συνάφεια μεταξύ τους. Μια αλλαγή στη διαχείριση δεδομένων αναγνωρίζεται ως κάτι που επιδρά σε αυτό που μπορούν να κάνουν τα agents· μια επιλογή στην υποδομή IT αξιολογείται με βάση το τι σημαίνει για την αλυσίδα βημάτων που ακολουθεί. Δεν είναι πλέον ένα σύνολο μεμονωμένων επιπέδων ωριμότητας ανά διάσταση, αλλά ένας οργανισμός που αντιμετωπίζει τις διαστάσεις ως ένα ενιαίο σύστημα.
Αυτό ακούγεται αφηρημένο μέχρι να το δείτε σε συνεδριάσεις. Στο επίπεδο intelligence, μια επένδυση σε AI δεν αξιολογείται πλέον ανά τμήμα, αλλά με βάση τι αποφέρει ή τι κοστίζει για τον οργανισμό ως σύνολο. Αποφάσεις σχετικά με την ποιότητα δεδομένων λαμβάνονται με επίγνωση ότι καθορίζουν το ανώτατο όριο του τι είναι δυνατό παρακάτω στην αλυσίδα. Δεν υπάρχει πλέον καμία διάσταση που να μένει σιωπηλά πίσω χωρίς να το προσέξει κανείς.
Ο γύρος plot, όπου πολλά άτομα βαθμολογούν ξεχωριστά, δείχνει σε αυτό το επίπεδο κάτι διαφορετικό από τα προηγούμενα επίπεδα. Στα baseline και foundation, η διασπορά αφορά συνήθως την άγνοια: οι άνθρωποι βαθμολογούν διαφορετικά επειδή βλέπουν διαφορετικά μέρη του οργανισμού. Στο intelligence, η διασπορά αφορά συχνότερα την ερμηνεία. Δύο στελέχη που και τα δύο έχουν επισκόπηση του συστήματος μπορούν παρόλα αυτά να σταθμίζουν διαφορετικά ποια διάσταση αξίζει τη μεγαλύτερη προσοχή αυτή τη στιγμή. Αυτή η διασπορά δεν είναι ένδειξη ότι κάποιος δεν το καταλαβαίνει — είναι ένδειξη ότι ο οργανισμός βρίσκεται σε ένα επίπεδο όπου το ερώτημα δεν είναι πλέον «το κάνουμε», αλλά «πού βάζουμε την έμφαση».
Αυτή η διαφοροποίηση είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο η διασπορά παραμένει ορατή αντί να ανάγεται σε έναν μέσο όρο. Μια μέση βαθμολογία αποκρύπτει ποιο στέλεχος δίνει διαφορετικό βάρος σε ποια διάσταση, και αυτό το βάρος είναι πολύτιμη πληροφορία για τη συζήτηση που ακολουθεί μετά τη μέτρηση.
Η μέτρηση ωριμότητας δεν γνωρίζει επίπεδο μετά το intelligence — είναι το τελευταίο από τα πέντε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να γίνει. Σημαίνει ότι το ερώτημα μετατοπίζεται από το επίπεδο στη διατηρησιμότητα. Ένας οργανισμός που διαχειρίζεται το σύστημα των επτά διαστάσεων σε συνάφεια πρέπει να συνεχίσει να διατηρεί αυτή τη συνάφεια ενώ οι ίδιες οι διαστάσεις μεταβάλλονται: νέες πηγές δεδομένων, νέες υποδομές, νέες μορφές οργάνωσης γύρω από την εργασία. Το intelligence δεν είναι μια κατάσταση που συνεχίζει να υπάρχει από μόνη της· είναι ένας τρόπος θεώρησης που εφαρμόζεται ξανά και ξανά σε ό,τι μεταβάλλεται.
Σε αυτό διαφέρει αυτό το επίπεδο από τα προηγούμενα. Στο activation πρόκειται για την εκκίνηση της επαναλαμβανόμενης χρήσης· αυτό είναι ένα βήμα που κάνετε και το οποίο στη συνέχεια παραμένει σταθερό. Στο intelligence, το έργο είναι συνεχές: η παρακολούθηση του συστήματος, όχι η ολοκλήρωσή του. Αυτό απαιτεί από τον οργανισμό να μην αντιμετωπίζει τη μέτρηση ως μία εφάπαξ διάγνωση, αλλά ως κάτι στο οποίο επιστρέφει μόλις μία από τις επτά διαστάσεις μετατοπιστεί.
Αυτή η μέτρηση περιγράφει αν ο οργανισμός μπορεί να στηρίξει την AI: αν οι θεμελιώδεις διαστάσεις είναι σε θέση προτού οι εξαρτημένες διαστάσεις χτιστούν πάνω τους, και αν αυτό συμβαίνει με συνάφεια μέχρι το επίπεδο του intelligence. Δεν λέει ποιο μέρος της εργασίας μπορεί να αναλάβει η ίδια η AI. Αυτή η διαφοροποίηση γίνεται πιο σαφής όσο υψηλότερα βαθμολογείται ένας οργανισμός: όσο πιο ώριμο είναι το σύστημα, τόσο πιο συγκεκριμένο γίνεται το ερώτημα σχετικά με τι είναι δυνατό με agents που εκτελούν εργασία, και πώς αυτά τα agents σχετίζονται με αλυσίδες όπου βήματα διαδέχονται το ένα το άλλο. Για αυτό το ερώτημα προορίζεται ένα άλλο εργαλείο: η werkscan της FTE TO AI υπολογίζει ανά εργασία ποιο μέρος της εργασίας μπορεί να αναληφθεί, τη στιγμή που η ετοιμότητα του οργανισμού μπορεί να το στηρίξει.
Η μέτρηση ωριμότητας, συμπεριλαμβανομένου του γύρου plot για πολλούς βαθμολογητές, βρίσκεται υπό κατασκευή. Όποιος θέλει να χρησιμοποιήσει τη μέτρηση μόλις γίνει διαθέσιμη, μπορεί να εγγραφεί στη λίστα αναμονής.
Vraag maar wat er moet staan voordat AI in uw organisatie kan landen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.